Otvaranje izložbe OVO NIJE TO MESTO Stefane Savić 😊 🖼️

U pitanju su fotografije iz bliske i neposredne sadašnjosti i fotografije s kraja devedesetih godina prošlog veka i početka novog milenijuma. 📷

Izložba Stefane Savić Ovo nije to mesto obuhvata dve serije fotografija i video radove nastale tokom dva, skoro dvadeset i pet godina vremenski udaljena, perioda. U pitanju su fotografije iz bliske i neposredne sadašnjosti i fotografije s kraja devedesetih godina prošlog veka i početka novog milenijuma. 📷 Stefana Savić gradi relaciju između sadašnjosti i prošlosti jednog mesta, grada u kome je rođena, odrasla i provela mladost, i u koji se povremeno vraća. Istovremeno, umetnica otvara komparativnu analizu sopstvenog distanciranog sadašnjeg pogleda u odnosu na emotivno obojen ugao gledanja iz kojeg su snimljene fotografije formativnih mladalačkih godina, među kojima se nalaze i njeni autoportreti. 😊

Foto: PR/Stefana Savić

pročitajte još

Otvorena izložba PORODICA VETRA Stefana Đorđevića u Dvorani Kulturnog centra Beograda 🎬

Izložba u Galeriji Kolarčeve zadužbine predstavlja etapu u istraživanju tema o odnosu mesta i identiteta i njihovoj specifičnoj konstrukciji u individualnom i kolektivnom sećanju kroz medij videa i fotografije, koje Stefana Savić razvija tokom vremena. U dinamičnoj postavci nalaze se crno-bele fotografije od pre dvadeset i pet godina u kojima su selektovani autoportreti, portreti, grupni portreti prijatelja i prostori. Ove ličnosti uhvaćene su u vremenu sazrevanja kada se individualni identitet gradi kroz pripadanje grupi i istraživanje sopstvene seksualnosti, i kao takve prožimaju se sa fotografijama eksterijera grada, koje pružaju kontekst onome što bismo mogli nazvati identifikacijom mesta, kome osećamo da pripadamo zajedno sa bliskim ljudima. Nije neobično što ovi radovi, ma koliko da smo svesni socijalne pozadine desete decenije prošlog veka u Srbiji, pogođene embargom i inflacijom i njihovim posledicama, odišu erotičnošću koja klija i razvija se, oslobađa za sebe autonomne prostore, otkidane od društvene depresije. Za razliku od ovih vitalnih, u vizuelnom smislu izoštrenih prizora iz lične arhive, kroz kolor fotografije velikog formata Stefana Savić predstavlja prizore istog grada iz sadašnje perspektive u kojima dominiraju scene sa margine urbanog prostora, koje se mogu naći i u centru grada: odbačeni predmeti, delovi prirodnog habitusa bez ljudskog prisustva. Ono što je karakteristično za ove prizore je doslovna pretnja da budu progutani od strane ogolelog granja, čija se gusto isprepletana formacija kao paukova mreža širi preko trave, drveća, žbunova, panjeva, predmeta, poput neprobojne koprene koja nalik zaboravu zamagljuje sećanje i podešava ga na jednu dimenziju. Postavlja se pitanje da li je sadašnjost, kao nikada do sada u istoriji, inficirana zaboravljanjem i pored svih raspoloživih tehnika, kojima želimo ili možemo kumulativno da registrujemo i arhiviramo sadašnji trenutak.

Foto: PR/Stefana Savić

Video-radovi nastali tokom poslednjih godinu dana se, međutim, fokusiraju na unutrašnji pejzaž kako autorke tako i konkretnog mesta: porodične kuće, u toj meri da kuća postaje jedna od tačaka subjektivnosti iz koje se (ne)može krenuti. 📹 Na prvi pogled čini se da je autorka glavni akter videa, ali je u istoj meri to i kuća, sa enterijerom ispunjenim nostalgijom za prošlim vremenima. Međutim, snimci su lišeni sentimentalnosti i odražavaju stanja suptilne unutrašnje borbe, sa svim zamkama utehe prividno zaustavljenog vremena koja se u izolaciji može pronaći, ali i sa ciljem istupanja iz datog okvira.

Foto: PR/Stefana Savić

Potencijal izložbe kao što je Ovo nije to mesto predstavlja mogućnost šire interpretacije fotografskih i video radova, osim isključivo u ključu introspekcije i intimne potrage za mestom u kome se umetnica lično oseća sigurno. Ispostavlja se da autorki takvo mesto stalno izmiče, što i pored melanholije donosi osećanje slobode kroz stalno preispitivanje potrebe za pripadanjem kao i vraćanja na večno pitanje: Da li sigurno mesto čine ljudi ili prostor, odnosno, određeno mesto? Ovakva pitanja tiču se svakoga od nas pojedinačno i inspirativna su na onoliko načina, na koliko bilo ko od nas može da posmatra izložene umetničke radove i povezuje ih sa sopstvenim životnim (i)storijama.