Iako se često misli da je emotivna povezanost sa kućnim ljubimcima tekovina modernog doba, arheološka otkrića iz antičkog sveta svedoče o potpuno drugačijoj realnosti. Stari Grci i Rimljani posmatrali su svoje pse ne samo kao radne životinje ili čuvare, već kao ravnopravne i voljene članove porodice. O tome najbolje govore brojni nadgrobni spomenici sa uklesanim natpisima i posvetama koje su vlasnici podizali svojim uginulim četvoronožnim prijateljima, želeći da im osiguraju večno sećanje.
Neki od sačuvanih epitafa na ovim spomenicima nose toliko duboku emociju da i hiljadama godina kasnije izazivaju trnce. Jedan od najpoznatijih natpisa iz tog perioda glasi: „U suzama te nosim do tvog poslednjeg počivališta, baš kao što sam se radovao dok sam te u sopstvenim rukama donosio kući pre petnaest godina.” Ovakve reči otkrivaju dirljivu, bezvremensku tugu i pokazuju da je bol zbog gubitka odanog prijatelja bila podjednako teška i čoveku iz antike i savremenom vlasniku.
Ova istorijska svedočanstva podsećaju nas na to da su se civilizacije, tehnologije i načini života drastično promenili, ali da je ljudska potreba za vernošću i ljubavlju ostala nepromenjena. Antički spomenici psima nisu samo svedoci jedne epohe, već trajni dokaz da je veza između čoveka i psa jedna od najčistijih i najdugovječnijih emocija u istoriji čovečanstva.
Edita preživela DRAMU na porođaju: Raspadala sam se 😯
Autor: redportal.rs
