NIKO NIJE OD METKA STRADAO; Na Glođanskom brdu 6. novembra 1992. poginulo 126 ljudi

Sutra parastos za sve poginule borce sa teritorije Zvornika

Da je poginuo od metka, bilo bi mi lakše - svedoči Branka Živković o smrti dvadesetčetvorogodišnjeg brata, Miće Tešića.

Sutra, 07. novembra 2026. godine, na Mitrovske zadušnice, u Sabornom hramu u Zvorniku biće održan sveopšti parastos za sve poginule i preminule borce sa teritorije Grada Zvornika.

Stradalno Podrinje ni u jednom ratu nije ostalo pošteđeno.

Reka Drina, kao večna grobnica srpskih žrtava, u svakoj svojoj kapi nosi sećanje na stradale u Podrinju tokom dvadesetog veka.

Branka Živković, ćerka poginulog Кrste Tešića, svedoči o torturi kojoj je na Glođanskom brdu, na teritoriji grada Zvornika bio podvrgnut i njen brat, Mićo Tešić. Tada je 126 civila, kao i vojnika, pripadnika Vojske Republike Srpske, postradalo mučeničkom smrću u napadu takozvane Armije BiH.

Mislim da je 126 ljudi nestalo tad. Na Glođanskom brdu, niko nije preživio. Svi što su uhvaćeni, njih 126, svi su izmasakrirani. Svi! Ja svojim očima gledala sve! - priseća se Branka Živković, nakon što je morala da prisustvuje identifikaciji nestalog brata, koji je u noći 5. na 6. novembar 1992. godine zarobljen na Glođanskom brdu.

Prilikom identifikacije, Branka Živković je bila primorana da se suoči sa posmrtnim ostacima većine žrtava, koje su tad nastradale na Glođanskom brdu. Prema ranama koje je mogla da uoči na tijelima usmrćenih, mogla je da zaključi da niko nije postradao od metka, da su svi svirepo mučeni.

To je, Bože sačuvaj! Strašno... Da niko nije od metka... Ja ne znam koji su to ljudi mogli, monstrumi, tako uraditi. Da su vješani za hrastove, zakivani k'o Isus Hrist. Vidi se na hrastu, po dva eksera, da su ljudi zakivani za ruke i noge. Кao da gledaš Isusa Hrista kako je razapet – kaže Branka Živković.

Mnoge porodice su tog kobnog 6. novembra 1992. godine ostale bez svojih najmilijih. Bol ne jenjava, nego svakim danom postaje sve jača.

Veliki broj žrtava torture su bili mladi, koji su tek zakoračili u život. Umjesto radosti, ostala je pustoš.

Domovi su utihnuli, srca teško ranjena. Oni koji su ostali za njima, nastavili su da umiru jedno po jedno, noseći u sebi bol i traume koje ni godine nisu uspjele da ublaže.