Hercegovački ustanak iz 1882. godine predstavlja jedan sasvim zaboravljeni primer otpora austrougarskim vlastima u Bosni i Hercegovini. Izbio je kao odgovor na uvođenje obavezne vojne službe i pojačanu administrativnu kontrolu, ali su njegovi uzroci bili dublji – ekonomski pritisci, verska neravnopravnost i osećaj da je narod zamenio jednog gospodara drugim.
Ustanak je izbio 11. januara 1882. godine i zahvatio je Hercegovinu od granice sa Crnom Gorom, da bi se potom širio prema južnoj Bosni. Lokalno stanovništvo, naviknuto na slobodarski život i oružje, pružilo je značajan, ali nedovoljno snažan otpor znatno jačoj i modernije opremljenoj vojsci Dvojne monarhije. 🪨
Na čelu ustanka nalazili su se Stojan Kovačević i Pero Tunguz kao predstavnici srpskog, odnosno Salko Forta i Ibrahim beg Čengić kao predstavnici muslimanskog stanovništva.
Ustanak je ugušen već 22. aprila, ali su pojedine grupe nastavile da pružaju otpor sve do novembra iste godine. Bio je to pokazatelj da borba iz ustanka 1875. godine nije završena Berlinskim kongresom.
Danas se Hercegovački ustanak iz 1882. godine retko pominje u javnosti, iako predstavlja važnu kariku u kontinuitetu borbe za politička i nacionalna prava Srba u Hercegovini. 🤔 On svedoči o tome da istorija nije niz naglih prekida, već proces u kojem se nezadovoljstvo i težnje prenose s generacije na generaciju.
Autor: redportal.rs
